Zwolle, Leiden en Den Haag

Het weekend is gevoelsmatig allang voorbij. Dit resulteerde zojuist in dwangmatig opruimen en bedenken wat ik voor drukke activiteiten me te wachten staan. Ik kon tot de conclusie komen dat ik mezelf niet druk hoef te maken want het is vakantie. En al vanaf gisteren. Gisteren zijn Peter en ik naar Zwolle geweest. Heel impulsief. Ik zat nog in pyjama aan de ontbijttafel, amper uitgerust van een lange avond, toen we besloten over een uurtje de trein naar Zwolle te pakken. Ik was aangenaam verrast door dit idee van Peter. En waarom zouden we ook niet gaan, het was prachtig weer en ik zou toch gratis kunnen reizen.

Het was fijn om door Zwolle te lopen, al lopend kwamen we beiden onuitgesproken tot de conclusie dat Zwolle wel eens heel goed de stad van onze toekomst zou kunnen zijn. Het centrum, centraal gelegen en omringd door water heeft iets weg van het onhandige en krieoelende stratenbeeld van Dordrecht. Wat in Dordrecht echter een belofte lijkt voor dat wat we eigenlijk hopen te zien, werd waarheid voor onze ogen, gistermiddag. Hoewel tochtjes naar steden voor ons voornamelijk een bezoek aan antiquariaat de Slegte omhelzen was dit tochtje onbedoeld leuk uitgepakt door wat te dwalen door onbekende steegjes en straatjes.

Vandaag stond een reis naar Leiden en Den Haag gepland. Met gesmeerde boterhammen vertrokken we om half negen in de ochtend. De poezen achterlatend, niet wetend dat ze pas om 19uur weer eten zouden krijgen. Een grijze ochtend en klagende mensen in de trein over koude hielp weinig de vreugde op te wekken voor wat anders heel aangenaam had kunnen zijn. De reis was lang en het temperament sloeg om, de klagende mensen waren uitgestapt en de zon was inmiddels gaan schijnen. In Leiden bezochten we onze doelbestemming: de Slegte. Tijd om verder af te dwalen was er vandaag niet, want we zouden ook nog naar Den Haag gaan. In Leiden sprak ik nog een oud-collega. Hij is hier gaan werken nadat de winkel in Dordrecht gesloten was. Hij straalde, hij zou over een aantal weken gaan trouwen.

Peter, trots op zijn gouden vondsten, vond me na een tijdje in de winkel gestruind te hebben terug aan een tafel in de winkel. Ik was al klaar met snuffelen en had niks gevonden waar ik op dat moment heel veel waarde aan kon hechten. Ik vreesde voor een hoofdpijn. Bij het verlaten van de winkel werd ik onnodig kwaad omdat mijn shirt niet op zijn plaats bleef zitten. Kwaad op mijn hoofdpijn die een zo goedbedoelde dag zo vervelend maakte. Na wat gegeten te hebben in de trein zakte de hoofdpijn weer. We kwamen aan op Den Haag. Een volgend bezoek aan de Slegte stond gepland. Ik ging elke sectie langs waar ik mogelijk iets van mijn gading zou kunnen vinden. Het is een intensief proces. Afgelopen jaren heb ik geleerd hoe ik door selectief te kijken toch dat kan vinden waar ik naar zoek. Zo vond ik daar vandaag een boek, een nog mooi nieuw boek, van Toon Tellegen: 'De verjaardag van de eekhoorn'. Mooi geïllustreerd met nieuwe verhalen van Toon Tellegen. Blij dat ik nu wel wat had gevonden (en Peter niet) verlieten we de winkel. Het was tijd om terug te gaan naar Groningen.

Op het perron kochten we een grote kop thee waar we allebei uit zouden drinken. In de trein vonden we een plekje in een stiltecoupe, waar de verwachtingen niet van waargemaakt zouden worden. De hoofdpijn vlamde op, en kwam bijna op het punt te beweren dat ik nog nooit zulke hoofdpijn had gehad. Het speet me echt, want het drukte op me en was daardoor niet in staat te genieten van een zonnige terugtocht. Tegen de arm van Peter ben ik in slaap gevallen, de beste remedie.

Alle pijn is verdwenen, de broodtrommeltjes staan op het aanrecht. De dag is nog niet voorbij maar wel geweest. Het is nu aan mijn herinnering, om er toch maar het beste van te maken.