De mist die geen mist is vormt een waas voor mijn ogen. In de werkelijkheid zie ik niet meer dan wat er voor me ligt. De abstractie daarvan leidt me in fantasiën die ik normaal tegenkom in dromen. Alles wat hier op mijn bureau ligt is bekend: de herkenning zorgt voor vertrouwen. Alhoewel niets van dit alles in staat is te begrijpen dat we bekend zijn met elkaar.
Mijn lief is weer naar het werk vertrokken. Ik blijf achter met afwas en een gevulde ontbijttafel. Waaronder de kaas ligt, die nu wel goed is aangesneden. Kruimels en overmatige, échte chocolade vlokken, die uit 32% chocola bestaan, blijven net zo lang liggen. Totdat ze verdwijen in de keukendoek die eigenlijk al vies was.
En poes Duszka die op de bank ligt, geen besef van hoe ze ons wakker heeft gehouden. Was het wraak, of speelsheid? Het zou gerechtigheid zijn als zij nu niet zou kunnen slapen. Maar haar wakkerhouden is spelen met hete kolen. En ook haar schattig uitziende kopje, niets anders dan onschuldigheid, laat me haar doen slapen.
Ik heb een raampje open gezet, de waas trekt op. Het wordt tijd om in te zien dat er gewerkt moet worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten