Toen poes nog een klein poesje was

De afwas stapelt zich op, en ik begrijp niet zo goed hoe dat kan want het servies wordt niet uitermate actief gebruikt. Hoe dan ook, ben ik dezer dagen te lui om überhaupt af te wassen. Maar ach, dat zijn zaken die er weinig toe doen. Tot dat het gaat stinken, en enigzins gedwongen wordt om toch maar eens de afwasborstel te hanteren.

Mijn zorg en aandacht gaan op in poes Duszka, Peter, en wat leerwerk. Eigenlijk zou ik hard op zoek moeten gaan naar nieuw werk, maar die stap is net zo moeilijk te nemen als om de afwas weg te werken. Beter gezegd: ik denk er gewoon niet aan. En het houd me een weinig bezig.

Veel liever laat ik mijn aandacht afleiden naar de poes die met haar pootjes in de gieter zit en water eruit spettert of de kabels en snoeren van de televisie eruit trekt. Ze zoekt het hogerop: gisteren heeft ze ontdekt hoe ze via Peter's schouder in de boekenkast om hoog kan klimmen. En als ze dan eindelijk op de kast zit wilt ze nog hoger, en ziet mijn kasten staan die hoger zijn. Nu zijn het de gordijnen die ten prooi gevallen zijn aan haar geweldadige poezenklauwen. Maar we denken, Peter en ik dat mijn kasten nog iets te hoog gegrepen zijn voor haar, het zal niet lang meer duren. Dat is zeker.