De wind waait zijn woeitje

Poes heeft zich bij haar dagelijkse gang van zaken lelijk bezeerd. Het mag dan ook een les geweest zijn dat ze niet meer op het wasrek moet klimmen. Ongelukkig bleef ze hangen aan een knijper. Een gil, een pluk uitgetrokken haar en een wondje aan haar rechter pootje waren het resultaat van haar avontuur. Sindsdien klimt ze niet meer op het wasrek.

Het waait in het noorden van Nederland. De denneboom die anders zo fier boven onze vierde verdieping uitsteekt, buigt zo ver om dat hij regelmatig uit het beeld van ons achterraam verdwijnt. De hagel en de wind hebben me wakker gehouden vannacht. Het leek alsof er iemand op het raam tikte, het was de hagel, die poes naar het raam deed snellen.

Het werkstuk is ingeleverd. Toch ben ik bijzonder ontevreden over. Dat ben ik wel vaker. Maar nu weet ik dat het zeker niet genoeg is voor een academisch student. Ik laat het nu maar eerst een paar dagen rusten voordat ik het over ga schrijven. Ondertussen moet ik veel lezen om weer de stof in te kunnen halen.

Vandaag ben ik vrij, de tijd die ik heb kan ik dus mooi gebruiken om te lezen, maar ook om af te wassen. Ik was wel af, maar omdat ik het niet terug zet in kastjes wordt ze alsnog weer vies doordat ik het laat staan. Vannavond hebben we een gast te eten. Een goeie reden om eens wel het aanrecht leeg te maken.

Ik ben in mijn vrije uren, dat zijn meestal de avonduren, het boek van Charles Groenhuijsen aan het lezen. Zijn nieuwe boek Leve Nederland. Morgenavond ga ik met Peter naar een lezing van de zekere Groenhuijsen. De dame die mij de kaartjes daarvoor verkocht raadde mij aan een paar vragen te verzinnen, "want dat vind hij leuk." Dus vleitig ben ik zijn boek gaan lezen. Groenhuijsen schrijft behoorlijk vlot, het is dan ook goed te volgen. Hij heeft er voor gekozen om de positieve kant van Nederland in dit boek te belichten. En dan vooral de kant van initiatiefrijk en ondernemend Nederland. Want het gaat helemaal niet slecht met Nederland, natuurlijk zijn er problemen maar zo komen er steeds meer initiatieven om die problemen van binnenuit op te lossen.

Gisteravond raakte ik geëergerd door een zekere man die een rechtzaak tegen de gemeente wilde beginnen om dat de wortels van de boom in zijn tuin onder de tegels groeiden. Zijn eis tegen de gemeente was om die boom weg te laten halen, of dat zij de wortels zou verwijderen uit zijn tuin. Want ach, zijn tegels zouden er nog wel eens door kunnen breken. De wethouder trachtte zijn zieltje te redden door te zeggen dat hij niet ieders tuintje recht kon leggen. Mijn ergenis werd groter doen de schuldeiser beweerde dat hij er geen zin in had om om telkens de wortels uit zijn tuintje te verwijderen. -Hoewel de gemeente hiervoor verantwoordelijk is, vind ik toch dat de man best wel zelf wat initiatief mocht tonen, zo komt hij ook aan zijn beweging als hij eens in het half jaar die wortels aanpakt. Hij valt onder de, zoals Groenhuijsen dat noemt de grom -en bromcultuur van Nederland. Het is de taak van de overheid om voor een gezonde leefomgeving te zorgen, maar als de burger er zelf niet aan meewerkt komen we natuurlijk nergens. Mijns inziens is het juist een taak van de burger om een buurt leefbaar te maken, niet die van de overheid. Zie de link voor de aflevering. http://www.ncrv.nl/?nav=vjhtuCsHtGAubCjcCKHqB.