[Mislukte foto of een artistieke impressie van mijn boekenkasten?]

Nog geen maand voorbij of onzekerheid steekt weer de kop op. Hoewel ik zelf vind dat er niet zo veel mis is met mij is er een poppetje dat zegt dat wat ik doe niet goed is. Ik kan niet schrijven, het voelt alsof alle creativiteit met elk stukje dag veroren gaat. Dat ik zo'n zin nog kan schrijven heeft niks meer te maken met creativiteit maar met geveinsde waarheid.

Ik voel me goed, maar het poppetje houdt me tegen me werkelijk goed te voelen. Want misschien ben ik wel boos. Misschien kan ik inderdaad niet schrijven.

Ik meer behoefte, grote behoefte aan interpreteerbare stof, als was het maar het hoopje stof onder de bank, betekenis eraan geven kan ik zeker. De balans die ik met mijn vorige opleiding verloren was, is opnieuw kwijt. De weegschaal is naar de andere kant doorgezakt. Ik heb behoefte aan iets wat niet meteen duidelijk is, morgenochtend wil ik een kunstwerk voor ontbijt. Met als toetje het Winter Allegro van Vivaldi. Even weg van de harde werkelijkheid.

Gelukkig heeft dit verder niks te maken met hoe het mij, het poppetje in mij en de opleiding gaat. Het gaat goed en wil niks liever dan de beloftes om goed te doen in de zorg waarmaken. En dat komt wel goed, alleen moet ik mezelf daarbij niet vergeten. Want mezelf wil nog steeds lezen, lezen en nog meer lezen.. :)