Einde van blok 2 is in zicht en dat betekend dat ook ik mezelf bij elkaar moet rapen om hier en daar wat van de grond te krijgen. De tentamens zijn gemaakt, en ja hoor, ze gingen wel goed. Of dat het ook werkelijk zo is, is uiteraard de vraag, maar het is sowieso hoopgevend dat ik zeg 'dat ze wel goed gingen.'De filpjes van communicatieve en verpleegtechnische vaardigheden staan na een hoop gedraal en verspilde uren in hun digitale stal waar de docenten zich kunnen vermaken om mijn stommiteiten. Wat nog rest is het uittypen van een zorgplan en een zorgtraject waar ik met mijn kameraden aan moet werken.
En dan krijgen we blok 3. Het nieuwe rooster is bekend. Uit betrouwbare bronnen heb ik kunnen vernemen dat er hier en daar wat aan schort. Niet de uren, die zijn prachtig! Geen dag meer waarop ik om 8 uur hoef op te staan! De vroegste les begint pas om 10.30uur! Klasse. Maar wat de roosterman niet wist is dat we voor bepaalde vakken een docent krijgen waar we minder verheugd om zijn. Misschien onderschatten we deze persoon en verdient het na blok 3 al onze lof, maar dat doet niks af aan het gegeven dat we nu twee weken (voordat blok 3 überhaupt begint) zullen mopperen om 'de' aanwezigheid in ons rooster.
Ja, onze school is leuk, enig en harmonieus. Maar geen school is zo goed om deze frustraties weg te nemen, want ze zijn er altijd en onvoorkombaar. Voor nu genoeg emotiereductie. Nu is het moment dat ik er met een tevreden gevoel mee ga leren leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten