De tragiek van wat ik schrijf is het 'niet-schrijven' op de meest inspirerende dagboekmomenten Dit heeft er voor gezorgd dat ik afgelopen maanden niet heb geschreven op mijn blogspot noch in mijn dagboek. Nu de balans hersteld is en ik weer met volle teugen uit kan kijken naar de herfst, die zich reeds gemanifesteerd in volgroeide kastanjes en pepernoten in de winkel, ben ik weer gemotiveerd om te iets te vertellen, over dingen die misschien minder interessant lijken maar meer de moeite waard zijn om te beschrijven. Deze plek is eenmaal geen forum voor klaagzangen.

Het begin van het schooljaar is aanstaande, over een week ga ik stage lopen (of praktijkleren) in een verzorgingscentrum te Haren. Het is maar goed dat de vakantie voorbij is, want ruim twee maanden waarin niet van mij gevraagd werd om te werken aan leerdoelen en daarop te reflecteren, heeft me mateloos laks gemaakt. Komende week mag ik weer heerlijk mijn hersenen pijnigen aan leerdoelen want er zal een stagewerkplan geschreven moeten worden, eentje waar ik mezelf aan zal moeten houden.

De vakantie was fijn, maar onderhand is het wel weer tijd voor de regelmaat van hard werken, des te meer ik zal kunnen genieten, en niet alleen, van de geur van een nieuw seizoen.