Mijn oogleden zakken, roden, en irriteren. Ze moeten hoog blijven, zodat ik wakker kan zijn. Rode armen en een gevoelige huid bij de ogen maken me moe, een beetje maar. Maar er moe uitzien laat je al snel moe voelen. Zalfjes helpen niet, ze maken de boel alleen maar prikkeliger.
Het goede nieuws laat zich niet onthouden aan de woorden. Ik mag woensdagmiddag gaan solliciteren bij de kinderboekhandel in Groningen. Ik ben blij dat die kans me gegeven wordt om mezelf nog maar eens tegenover een ander te bewijzen. Het werken met mensen mis ik. Zoals het de afgelopen zaterdagen is gegaan is in de winkel was niet prettig. Het werk kwam neer op rijen wegwerken. Inpakken deden we niet meer, en mensen al helemaal niet. Want door de opheffingsverkoop hebben we daar gewoon geen tijd voor.
Het gaat goed hier, ik ben gelukkig. Maar doe eigenlijk niet veel, niet zoveel als ik zou moeten doen. Het gaat goed zolang ik er geen onvoldoende voor krijg of dat ik in de hoek moet gaan staan van een overhit lokaal. Weemoedig denk ik nog wel eens terug aan de tijd op de onderbouw en de basisschool. Helaas komen ze in mijn nachtmerries vaker voor. Maar alles wat ik er geleerd heb neem ik dankbaar mee, en maak sterren van vliegerpapier om voor het raam te hangen. Want de winter komt eraan.
Vandaag heb ik een net van twee kilo mandarijntjes gekocht, ze doen me denken aan het inluiden van de adventsviering waarbij we in de aula van de Dordtse Vrije School in een cirkel, aangelegd van dennetakken liepen, en daar ons mandarijntje met daarin een kaarsje aanstoken aan de grote kaars in het midden. De geur van een mandarijn heeft zich sindsdien vereeuwigd in mijn associatie van de komende winter.
De avond is bijna voorbij, dat idee vestigt zich vooral in het idee dat ik niet veel meer zal doen. Ik zal nog wat lezen in mijn studieboek. En dan vroeg naar bed gaan, want morgenochtend moet ik weer vroeg op om naar college te kunnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten