Ik verlang naar een stad waar ik niet eens geboren ben

Lieve lezer, de dagen gaan voorbij, en voordat er een maand voorbij is gegaan dat ik geen woord heb gelaten en voor dat dit jaar voorbij zal zijn schrijf ik iets, alleen maar als bevestiging van dat ik kan schrijven, wellicht zou die gave mij zijn ontgaan.

Afgelopen vrijdagavond was ik in Dordrecht, er waren mensen die ik kende, maar ook veel die mij onbekend voor kwamen. Ik heb me deze avond wonderwel staande weten te houden, en ik heb er van genoten. Na een lange tijd geen alcohol te hebben genuttigd, was het mij nu wel gegunt bewust bij te blijven.

Voor de uiterlijke vertoning: er gebeurt hier niet veel. Maar er lijkt zoveel te gebeuren, zoveel te veranderen bij elke nieuwe kennismaking van een persoon, boek, een nieuwe stad. Ik ben geen kind meer, maar soms grijp ik hopeloos terug op dat wat tot mijn jeugd: het verleden behoort. Ik wil verder maar het kind in mijn vraagt om iets heel anders: alles te ontdekken, voor het allereerst aan te nemen. Drukken op knopjes, aan iemands haren trekken. Je gedragen is iets zeer onnatuurlijks, maar ik ben student en gedraag me om maar zoveel mogelijk niet op te vallen.

Het zijn twee dingen in mij die elkaar tegenspreken, tegenwerken, en soms van elkaar houden, als mijn gedrag gewaardeert wordt. Het is geen last, zo zou ik het niet durven noemen. Het is het lot van ieders leven, de hoop te hebben die niet vervuld kunnen worden. Het is de boedistische gedachte waar ik me door E.H. Gombrich, schrijver van Een kleine geschiedenis van de Wereld bewust van heb laten geworden. De hoop om weer kind te kunnen zijn blijft, het blijft echter niet meer dan een sporadische herleving van die wens. Door het ruiken van geuren, lezen van boeken die ik als kind leerde kennen. En ondertussen sta ik open alle nieuwe dingen, ongebonden door geloof, geleidt door de hoop de kennis ooit weer los te kunnen laten.