Als nagels breken en de zon gaat schijnen

Eindelijk ben ik dan toch zover, dat ik met de intentie mensen blij te willen maken, een berichtje schrijf op mijn weblog. Eigenlijk noemen ze het blogspot, maar dat klinkt zo vies. Praten over het weer hoef ik niet te doen, want dat lijkt me wel voor zich spreken. Dus kan ik gelijk naar de kern van de zaak. Alles gaat goed hier, ons huisje vormt zich welliswaar uit loshangende schimmels en verspreide kleding op de grond. Maar dat mag de pret niet drukken zolang we in deze vroege lente de ramen open kunnen zetten. En Duszka haar eerste stapjes zet op een groengeblakerd balkonnetje.

Peter is aan het werk, ik was aan het werk, en zometeen ga ik weer aan het werk. Want er moet hard gewerkt worden om alle stof een beetje bij te houden. Zo ben ik nu bezig met kunstfilosofie, erg interessant. Maar ik merk dat ik er moeite mee heb zelf er iets van te vinden. Nu worden we als eerstejaars studenten (gelukkig) nog niet geacht überhaupt overal ergens wat van te vinden. Maar naast het leerwerk zijn er nog andere zaken waar wat aan moet gebeuren, zoals de ramen die gezeemd moeten worden en de vloer gestofzuigd. Mijn drang naar netjesheid is groot, maar de stap om die netjesheid te bereiken is nog groter. Het leren gaat voor en net als uit het schoonmaken put ik daar een enorme voldoening uit.

Een ander, minder leuk nieuwtje. Ik mag niet meer bij de boekhandel werken. Ik baal daar enorm van, en ik heb het te danken aan bezuinigen van de grote baas. Het was mijn droombaan, er is niets wat beter bij me past dan die baan! Maar in plaats van me druk te maken zou ik ondertussen druk bezig moeten zijn met het zoeken naar een baan, maar zoals gezegd: het leren gaat voor en nìet zoals het leren put ik daar gèen voldoening uit.

Vanavond ga ik me richten op het analyseren van een gedicht, daarmee bereid ik me tegelijkertijd voor op een klein tentamen wat ik aanstaande vrijdag heb. Een gedicht van Neeltje Maria Min zal ik aan mijn doorzichtbare gedachten onderwerpen. Welk gedicht weet ik nog niet. En voor wie geïnteresseerd is in poëzie, die mag, als het af is mijn persoonlijke poëzie analyse lezen. Dat mag, omdat ik ervan uitga dat niemand die dit leest geïnteresseerd is in poëzie.

Het wordt tijd om mijn aandacht ergens anders op te richten: het leerwerk. Als ik klaar ben met kunstfilosofie ga ik skaten op mijn nieuw gekochte skates. Het skaten in het vroegste begin van de lente is niet alleen een traditie, het heeft meer weg van een dwangmatige bezigheid, dat je er wat conditie van krijgt is een leuke bijkomstigheid maar niet mijn streven. Mijn streven is harder te gaan dan de brandweerman, en harder dan een proffessional. Dat kan natuurlijk niet, maar het idee is leuk. Omdat het een aardig tijdje geleden is dat ik geskate heb, ben ik nog een beetje bangig om zo hard te gaan, toen ik ze vanmiddag in de winkel paste durfde ik ook niet meer dan een zielig rondje om het bankje heen te draaien. Opnieuw moet ik mijn angst om te vallen overwinnen. Hopelijk zal, als ik straks weer op wieltjes staan, het plezier alles overwinnen, zelfs de angst.

Nu is het tijd voor een waterijsje: een raket.