Ziek!

Als ik medelijden met mezelf mocht hebben zou ik niet twijfelen omdat meteen te doen. Vandaag ben ik zielig, want ziekzijn is de grootste zieligmaker die er bestaat. Na het college van vanochtend ben ik op de bank gekropen nadat ik uit zorgzaamheid voor mezelf een bakje met fruit heb klaargemaakt. Er was niemand die voor me kon zorgen, en zelfs nu, 'savonds na zevenen ben ik weer alleen. Peterlief moest hard werken en heeft nu college, waar hij zuchtend en steunend naar toe ging. Ik zucht met hem mee, heb medelijden met hem, en zet straks, als hij terugkomt een kopje thee voor hem, maak misschien zelfs een bakje fruit voor hem.
Ziekzijn is niet leuk. Maar gelukkig kan ik me er wel in berusten het ziekzijn als rechtvaardiging te zien voor mijn non-actiefheidgesteldheid in mijn studie. Eigenlijk zou ik nu moeten leren. Maar eigenlijk kent twee kanten, en ik kan wel zeggen dat ik aan de kant van het 'eigenlijk niet' getuimeld ben, dus blijft de studie even liggen. Ik verlang naar een kopje thee, maar dan moet hij wel voor me gezet zijn. Ik verlang naar een aai over mijn bol, maar dan moet ik het niet zelf hoeven doen. Ik wil dat poes Duszka weer bij me komt liggen, maar ze moet zelf komen, zij is de enige die me nu even kan troosten.

Ik zit nog enigzins recht op en als ik wil kan ik best opstaan. Allleen is de wil ver te zoeken. Ik voel me slap als het fleece dekentje wat over me ligt, mijn buik doet zeer, mijn hoofd doet zeer. 'Ah me.' Overal is het een bende, de keuken is vies en stinkt, borden met resten eten staan hier te verpieteren, en zelfs mijn plantjes krijgen niet meer de aandacht die ik ze normaal gesproken geef. Ik ga nog maar wat slapen, dan hoef ik me niet druk te maken over geliefden die er niet zijn om voor me zorgen. Waren ze er maar, dat zou ik mijn zelfmedelijden nog wat kunnen onderdrukken en me een beetje groot kunnen houden. Dan had ik me zeker wat beter gevoeld!