De ironie van de stiltecoupe

Nog voor de reis erop zit en ik me al zittend vermaak met een goed boek heb ik tussen het lezen door al drie posts geschreven voor mijn pagina. Het is jammer dat heel veel van die informatie verloren gaat, bij wijze van een geheugencrash of iets dergelijks. Afgelopen vrijdag zat ik in een stiltecoupe, een fenomeen dat respectievelijk nieuw genoemd mag worden omdat er nog maar weinig gewenning is aan de grote stickers op de ramen die 'stilte', 'S' en 'Silence' vermelden. Eigenlijk bestond het al een lange tijd, het was nog net geen onbeschreven regel. Het was de coupe waar je sowieso ging zitten zonder erg te hebben in wat voor coupe je zat. Het was de coupe waar het al helemaal niet stil was bij plaatsgebrek. Onder het lezen door betrapte ik mensen op geluidjes, van die geluidjes die je in een 'normale' coupe nooit zou horen. In Groningen was het nog stil, ik deelde de coupe met drie andere mensen. In Assen werd het al wat drukker. En in Zwolle stapte twee anderstalige meisjes in. De NS heeft waarschijnlijk getracht met de notie van 'Silence' zo universeel en esporantieel mogelijk te zijn. De meisjes praatte, giegelde en praatte nog meer, luid. Ik stoorde me er niet aan, ik kon prima mijn boek lezen (en tegelijkertijd posts bedenken). Datgene wat me afleide was dat niemand tot dan toe de meisjes aangesproken had, zelfs niet de man naast me in de vierzit die moeilijkuitziende teksten aan het lezen was. Toch na een uitbarsting van een van de giechelende meisjes stapte de man op ze af en vroeg of ze ook engels spraken. Dat deden ze. En de man wees ze nog even vriendelijk op de het raam, zijn vriendelijkheid verbaasde me nog het meest. Maar het was goed voor de sfeer, want de meisjes gehoorzaamde, min of meer. De ironie van zo'n coupe is dat niemand weet waar de grens ligt. Ik als neutraal treinreiziger, maakte me vooral druk om de dingen die ik hoorde en of ik die vrouw die vlak bij me zat er niet op moest wijzen dat ze haar raampje iets verder dicht moest doen om van het piepende geluid af te zijn. Het is een mooi maatschappelijk, multicutreel platform, zo'n stiltecoupe. Toch denk ik dat ik hem voortaan het liefst vermijd, ook al heb ik er kans dat het rustig is, geef mij maar een toevallige rust of de spontaniniteit van bij elkaar komende mensen, maar niet die verstordende ongemakkelijkheid.