[Foto van peter en zijn neefje Mike] De dagen zijn lang, en niet eens omdat het zolang licht is buiten want ik heb de gordijnen toch al dicht gedaan en wat kaarsjes aangestoken. Maar ze zijn lang omdat ik mijn tijd volledig functioneel wil benutten, natuurlijk, dat is wat overdreven. Maar het beginsel is mooi. Het einde van het studiejaar nadert, en ik moet nog even hard mijn best doen om de benodigde studiepunten te behalen. Het is nu helemaal niet zo vanzelfsprekend meer dat ik zomaar overga naar het volgende jaar. Ik pieker veel, ook al heb ik mezelf al heel vaak gerustgesteld, kopjes thee gegeven…het helpt niet. Zelfs de concentratielucht die in de letterenbibliotheek hangt maakt me onrustig. Weer die geforceerde stilte, het gedempte lachen en verveling van het voortdurende zitten.
Vanmiddag ben ik met Peter in de letterenbibliotheek gaan zitten om te gaan studeren. Hoewel ik wel wat gedaan heb, heb ik nog het gevoel dat het verspilde tijd is geweest.
Het is examentijd op de middelbare scholen, en nu ook voor mij de tentamens naderen krijg ik steeds meer last van nachtmerries. Laatst had ik nog een nachtmerrie over het examen wiskunde. Ik weet nog niet wat erger was, de nachtmerrie. Of mijn examen wiskunde waar ik amper voor had geleerd en mijn grafische rekenmachine ermee ophield.
Ik moet nog een werkstuk schrijven, er is een onderwerp, maar ik heb veel moeite om er richting aan te geven, misschien moet ik maar gewoon gaan schrijven. Dat helpt vast. Bovendien is er nog dat werkstuk waar ik al meer dan een half jaar mee bezig ben. Inhoudelijk was het in orde, ik moest alleen nog wat aan het taalgebruik doen. Tja. Daar had ik niet zo opgelet.
Oh, wat ben ik bang geworden. En al schrijvende maak ik mezelf alleen maar banger. Ik hoop maar mezelf moe te werken zodat ik straks in bed te moe ben om te piekeren. Maar wat moet ik nog als ik zelfs bang wordt om wat werk aan te pakken?
Het zijn bange vermoedens waarvan ik alleen maar kan hopen dat ze onterecht zijn. Ik ga nu maar een lekkere kop thee zetten, misschien dat ik daar wat rustiger van wordt. Of misschien moet ik maar eens gaan afwassen, al was het maar het gevoel te hebben toch nog iets nuttigs te hebben gedaan vandaag.
Het is examentijd op de middelbare scholen, en nu ook voor mij de tentamens naderen krijg ik steeds meer last van nachtmerries. Laatst had ik nog een nachtmerrie over het examen wiskunde. Ik weet nog niet wat erger was, de nachtmerrie. Of mijn examen wiskunde waar ik amper voor had geleerd en mijn grafische rekenmachine ermee ophield.
Ik moet nog een werkstuk schrijven, er is een onderwerp, maar ik heb veel moeite om er richting aan te geven, misschien moet ik maar gewoon gaan schrijven. Dat helpt vast. Bovendien is er nog dat werkstuk waar ik al meer dan een half jaar mee bezig ben. Inhoudelijk was het in orde, ik moest alleen nog wat aan het taalgebruik doen. Tja. Daar had ik niet zo opgelet.
Oh, wat ben ik bang geworden. En al schrijvende maak ik mezelf alleen maar banger. Ik hoop maar mezelf moe te werken zodat ik straks in bed te moe ben om te piekeren. Maar wat moet ik nog als ik zelfs bang wordt om wat werk aan te pakken?
Het zijn bange vermoedens waarvan ik alleen maar kan hopen dat ze onterecht zijn. Ik ga nu maar een lekkere kop thee zetten, misschien dat ik daar wat rustiger van wordt. Of misschien moet ik maar eens gaan afwassen, al was het maar het gevoel te hebben toch nog iets nuttigs te hebben gedaan vandaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten