Bloemen in een vaas

[Sfeerfoto met kaarsen en poes op de bank]

Met poes uitgebreid achter me op de rugleunig van de bank gelegen, brei ik een eind aan de laatste uurtjes van deze dag. Afgelopen twee dagen heb ik heel wat doorgemaakt desondanks ik vrijwel de deur niet uit geweest ben. Ik ben gestopt met mijn studie. Dat betekent dat ik die jaar niet af zal ronden, dat betekent echter niet dat ik helemaal zal stoppen met studeren. Na de vakantie begin ik gewoon met een nieuwe studie, waarschijnlijk hbo verpleegkunde. De beslissing om te stoppen was snel genomen na een toenemende ontevredenheid over mijzelf en mijn toekomst. Het broeide al een tijdje maar de beslissing is abrupt genomen. Ik zag geen doel in wat ik deed met de studie, ondanks dat het leuk en interessant was. Ik besefte me dat ik constant geoccupeerd wat door dingen omtrent mijn studie, daar wilde ik vanaf. Ik was haast vergeten dat ik leefde. En geloof me, een eerste jaar samenwonen in een heus huisje is anders uitgepakt dan ik misschien wel gehoopt had.
Nu heb ik weer tijd en zie ik opeens zoveel meer dingen, ik zie nu pas hoeveel boeken hier eigenlijk staan, en hoe veel gezelliger het zou kunnen zijn als ik de tijd had gehad om ons huisje te beleven. Begrijp me niet verkeerd, de studie heeft niet alleen maar verkeerd gedaan. In tegendeel, ik heb veel opgestoken, en ben naast veel kennis vooral wat rijker geworden in mijn zelfinzicht. Wat dat betreft mag ik wel een beetje trots zijn op mezelf dat ik het hoge, zware universitaire leven heb opgegeven heb net als mijn kennisideaal dat ik nog op mijn eindpresentatie van de middelbare school propageerde. Ik heb gekozen voor iets anders, hetzelfde leven met een andere insteek.
Ik ben overigens niet van mening dat een hbo studie minder zwaar zal zijn, maar waar ik vooral op zoek naar ben is een scheiding van mijn passie en die van mijn studie. Mijn studie liep over in mijn leven, met vakken als literatuurwetenschap en de velen boeken thuis kon ik de grenzen tussen beiden niet meer onderscheiden.
Waar ik me nu vooral op ga richten is het vinden van een baan, het opruimen van ons huisje en mezelf een plekje geven in de draai die ik gemaakt heb.

De verandering is nog vers, mijn hoofd en handen zijn nog heel erg gericht op het doen en voorbereiden van veel werk. Ik voel ook een constante sluimering van schuldgevoel omdat ik niks doe voor mijn studie, ik voel me een stoute spijbelaar.
Toch voel ik me met het uur een betere spijbelaar worden, en kan ik vanuit mezelf ook steeds meer rechtvaardigen, omdat ik denk wat ik gedaan heb, goed is.

En mijn passie voor boeken? Die blijft, maar het zal nooit mijn studieobject worden.