De functie van 'een weblog bijhouden' was me enige tijd ontgaan. Nu schrijf ik weer als een valse belofte, maar men zegt: hoop doet leven. Dus vrees niet.
Dat wil overigens niet zeggen dat ik nu wél weet waarom ik schrijf. Ben ik gemotiveerd genoeg om mijn leven open en bloot prijs te geven aan ieder die het lief is?
Hoe dan ook, het is niet mijn keuze of jij dit leest of niet.
Ik werk nu al weer een tijdje in het verpleegtehuis. Ik studeer nu ook alweer een paar maanden verpleegkunde. Elke dinsdag ga ik naar het verzorgingstehuis en doe ik daar mijn werk (mijn plicht? Mijn roeping?)en ga ik wandelen met een van de mensen daar. Dan ga ik naar huis, leeg de brievenbus, loop de trap op en open de deur. Dan rent Ditje naar buiten, het trappenhuis in. Ik ren haar achterna, ze is inmiddels al beneden als ik een trap af gelopen ben. Als ik haar ingehaald heb rent ze weer terug naar boven (4 verdiepingen hoger) en stapt netjes over de drempel. Ik ga, alsof er niets gebeurd is binnen en ga aardappels schillen. Ik speel een spelletje freecell op de computer, waarna ik mijn spullen voor de badmintonlas bij elkaar raap.
Ongeveer een uur later sta ik op de baan tegen pluimpjes te slaan. Ik kom weer thuis en maak het potje eten klaar, samen met Peter eten we gezellig aan tafel. En dat is ongeveer hoe mijn dinsdag er uit ziet.
Nee, het heeft geen functie te schrijven en populaire bewoordingen uit de mouw te schuden. De dinsdag is gewoon mijn dinsdag.
Maar vandaag is het zaterdag. Lang leve de zaterdag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten