Jacomijn

De tentamenweek is begonnen en dat betekend hoop naar betere tijden waarin niet zoveel druk op onze arme zieltjes wordt geperst. Hoewel we heel sterk lijken, we worden immers verpleegkundigen, kunnen we vanbinnen de stress amper verdragen. Nu klinkt dat natuurlijk wat zwaarmoedig dus zal ik u een verhaal vertellen over toen Jacomijn nog ‘relaxt’ was.

Jacomijn is een klasgenootje van mij en natuurlijk ook van de rest van mijn klasgenootjes. Ze is een apart meisje. Als u wilt weten wat ik daar mee bedoel dan wordt het hoog tijd dat u haar leert kennen. Voor de goede vrede, met apart bedoel ik natuurlijk niets dan goeds. Af en toe heeft ze wat vreemde associaties bij zaken. Ook voor een voorbeeld verwijs ik u door naar de lady herself. Want haar authenticiteit wil ik graag bewaren en niet uit willen drukken in een paar ordinaire woorden.

Vanavond liet ze me een portretfoto zien van haarzelf waarin ze in volle rust op staat geposeerd. Een goedlachse dame die haar hoofd laat rusten op haar hand. Ik complimenteerde haar om de foto. De foto bleek een tijdje geleden gemaakt te zijn, in een tijd waar ze nog reden had om te lachen naar de camera. Ik begreep haar meteen. Want, hoewel ik lachen naar de camera sowieso niet leuk vind, is het lastig om in tijd met sensorische overprikkeling, een leuke foto van jezelf te maken.
Ik vrees dat als ik nu foto’s van mezelf zou gaan maken dat de lol al helemaal ver te zoeken is. Tenzij iemand in is voor leedvermaak. Daarom prijs ik de foto van Jacomijn, een hoopgevend symbool voor dat wat komen gaat: betere tijden.