Nu nog meer dan vorig jaar is mijn 21e verjaardag in aantocht. Het voelt vast niet zoals deze mijlpaal zou suggereren.. De stage bevalt goed, de mensen mogen me, de familie van de bewoners daarbij inbegrepen en met mijn collega's kan ik goed omgaan. Ik draai vaak dagdiensten dat betekent dat ik 6.30uur op moet staan en 's middags om 16.30uur weer thuis ben. De dagen gaan snel, maar helaas waarvan ook de uren die ik niet op de stageplek doorbeng. Is het de warmte van het liefhebben die de klok en mijn hart sneller doet slaan?
Twee weekenden per maand ben ik daarnaast in Dordrecht te vinden om mijn ouders op te zoeken en te werken. Dit weekend ben ik ook in Dordrecht. Komende vrijdag, de dag voor mijn verjaardag zal weer eens een vrije dag zijn. Ik klaag niet, ik heb het goed, maar de herinnering aan de eindigheid van tijd maakt het afscheid van vrij zijn pijnlijk. Want niet vrij zijn betekent voor mij ergens te zijn waar je betaald wordt voor je daden, waar je 8,5uur moet blijven en waar je vrijwel geen contact hebt met je eigen omgeving. En dat laatste is nog wel het pijnlijkste: stage en werk beperken me grondig in mijn vormgeving van mijn 20e en straks 21e levensjaar. Ik ben mezelf nog niet vergeten, maar wie ben ik nog zonder het graag lezen, wandelen, breien, vrienden thee aanbieden? Waar haal ik de energie vandaan?
Mijn verjaaragswens is een potje houdbare tijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten