Terwijl Maarten zich verbijt aan een essay, probeer ik stil te zijn en lig ik met mijn buik op het bed, nog na-inhalerend van de geur van een gepeld mandarijntje. Ik heb een fijne verjaardag gehad en het mooiste cadeau wat ik heb gekregen draag ik op mijn hoofd: een witte muts, want de warmte ervan haalt mooie herinneringen boven, het voelt als een hele eer om die warmte altijd bij me te mogen dragen, ook al staat de verwarming binnen aan.
De wintertijd graaft groeven in mijn handen, uit noodzaak moet ik om 17.00uur al kaarsen aansteken omdat van een lamp in mijn kamer de schakelaar nog niet is gevonden. Hoewel het al lang herfst was is de charme van kaarsjes, herfstthee en mandarijnen veel aanstekelijker nu het de waarde ervan door zijn tijd en plaats bevestigd wordt.
De dagen worden korter, zo zegt men, mijn dagen worden warmer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten