Ze zei niets, ze kwam, en ze ging zitten. Heel normaal voor een omgeving als in de trein. Ik zal het zelf ook minstens zo vaak hebben gedaan als zij nu deed. Ongestoord door de omgeving ging ze studeren. Met haar roze en fluoriserende markeerstiften, B-merk, terroriseerde zij haar "klapper". Ik betrapte er mezelf op dat ik naar haar schoot staarde, daar waar haar aandacht op de studiestof gefocust was. Het viel haar gelukkig niet op. Ik veinsde daarom korte slaapjes, met mijn hoofd in haar richting. Haar methode van studeren was jalozieopwekkend. Ik volgde haar markeerstift, deze ging sneller dan ik waarschijnlijk ooit zal kunnen lezen, laat staan leren. Het duurde niet heel lang voordat alle pagina's roze gekleurd waren. Een enkele zin was wit gelaten. Ik vroeg me af waarom. Soms leek het ook alsof ze achterstevoren las, ze sloeg bladzijden terug en streepte zo nu en dan wat aan. Dan weer naar voren, en als het artikel begrepen leek ging ze naar het volgende stuk. Voor het selecteren van een nieuw artikel had ze ook zo haar eigen methode.
Daarvoor gebruikte ze de inhoudsopgave. Hiervan koos ze artikelen uit die haar kort leken, ik zag haar staren naar de paginnummers. Ook tijdens het lezen van de artikelen ging ze regelmatig terug naar de inhoudsopgave. Ik gokte om te kijken hoeveel bladzijden ze er nog van moest lezen. Ook deze handeling naast het veelvuldig markeren, leek me zinloos. Daarnaast had de inhoudsopgave ook nog een andere functie. Het bedroeg een soort ritueel die haar vast veel voldoening gaf. Zodra ze een artikel had gelezen plantte ze nauwkeurig een krulletje achter de titel.
Ik bedacht me toen dat ik woensdag een tentamen had. Schuldbewust pakte ik mijn map met uitgeprinte artikelen. Met een pen die het eigenlijk niet meer deed trachtte ik ternauwernood dingen aan te strepen die me hoogstnoodzakelijk leken om te onthouden. Ik wilde het goed doen, ik wilde haar aftroeven. Maar al snel viel ik echt in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten