'Het leven is geen wedstrijd', zei ze tegen haar zoontje van een jaar of acht. Ik liep te snel voorbij om de context van deze beschuldiging te begrijpen, maar een moment was ik er wel door gegrepen en trachtte te achterhalen wat het nou eigenlijk betekende. Ik voelde de aandrang om even stil te staan, letterlijk, midden op de straat, op een drukke koninginnemarkt zou het waarschijnlijk niet eens opvallen. Met stil staan zou ik weinig van de metafoor 'het leven als wedstrijd' gaan begrijpen, bedacht ik me, dus liep ik door. Het is een leuk gedachte-experiment: wat áls het leven een wedstrijd zou zijn? Dat we doen wie het eerste bij de eindstreep is, daar zelfs ons leven voor willen geven. Het is de omgekeerde wereld, bizar en instinctief niet vanzelfsprekend.
En toch doen we allemaal mee met die wedstrijd, ons geboortekaarte was ons inschrijfbewijs. We leven, we doen dingen, we doen dingen niet, principes en spelregels worden nader bepaald door overheid en individu.
Daarom zeg ik, rust zacht, lieve mensen die niet tegen hun verlies kunnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten