Inspiratie bleek niet vanzelf te komen, maar moest gevonden worden door de inspiratie die ik toen had. Ik heb mijn blogs teruggelezen, en eerlijk is eerlijk, ik moest er af en toe best om lachen. Ook voelde ik een lichte vlaag van schuld dat ik mezelf en anderen wijs gemaakt heb dat ik zaken in het verleden anders aan had moeten pakken. Maar nu denk ik, dat ik het niet beter had kunnen doen, waarom zou ik anders nu zo gelukkig zijn?
Op de dag dat ik me binnen verschuil omdat het buiten te warm is en de dag dat mijn schoonmoeder zich verheugt op mijn komst, laat ik weer eens van mezelf horen. Niet dat ik afgelopen maanden dat niet heb gedaan, toen was het even anders. Twitterberichtjes worden afgekapt na zoveel tekens. Op deze blog heb ik de ademruimte om alles kwijt te kunnen en wellicht mijn gepruts met woorden een nieuwe wending te geven. Want, ik wil graag schrijven. En het zou een doodzonde zijn om nog meer tijd daarin te verliezen, zodat ik later nog een keer terug kan lezen en kan lachen om wat mij ten heden dage bezig houdt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten