Na mijn werk vanmiddag ging ik naar de winkel om boodschappen te doen voor morgen. Want op zondag zijn de winkels gesloten, althans hier in Groningen. Van te voren had ik bedacht wat ik zou kopen, ik had het lijstje in mijn hoofd gerepeteerd opdat ik niks zou vergeten. Ik zou kopen: melk, nootjes en pizza. In de winkel trof ik echter van alles anders moois aan, en het was ook nog in de aanbieding. Nu ben ik niet zo'n koopjesjager, maar met een paar centen korting zagen die frambozen er in eens heel wat appetijtelijker uit. Mijn plan om pizza te eten verdween als sneeuw voor de zon, met het verantwoordelijkheidsgevoel voor lijf en lichaam toen ik die frambozen in mijn mandje deed. Ik besloot morgen rode kool te gaan eten met krieltjes en een vegetarische(!) rookworst.
Mijn tocht naar het diepvriesvak werd echter wreed verstoord door een flesje olijfolie. Ook deze waren in de aanbieding, maar dit flesje zag zijn leven al niet meer zitten voordat hij het mocht beginnen bij vriendelijke mensen thuis op het aanrecht. Het flesje lag kapot op de grond. Het is net als met persoonsongelukken bij treinen, mensen hebben het meeste last van de vertraging, ik heb nu nog last van vieze schoenen. Uit piëteit kocht ik twee flesjes olijfolie (ook in de aanbieding).
Ik rekende keurig af en telde mijn winst uit: Twee euro en tweeënzestig cent. Die winst had veel groter kunnen zijn als ik me aan mijn lijstje had gehouden.
Later in de middag, eenmaal thuis op de bank, fantaseerde ik over een framboos. Een die zo groot was als de linnen tas die ik vanmiddag bij me droeg. En over dat dat hij zoveel woog als een tas vol olijflesjes. Wat een moeite zou dat zijn geweest om die ene framboos mee naar huis te slepen. En ik dacht over hoe ik met fiets en al om zou vallen, en als ik dan naar rechts zou vallen dat de framboos kapot zou zijn.
Het is de ultieme droom over verantwoordelijkheid, voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten