"Dat is toch niet normaal?"..."Stoïcijns"..."Midden in de nacht." Ik zat op een bankje naast het Harmoniecomplex. Enkele luttele minuten eerder was ik getuige van een klaterend concert, want universiteiten zijn 's nachts gesloten alsmede hun facilitaire services. Ik had afgesproken misschien langs te komen bij een cafe, een paar meter verderop. Voordat ik op het bankje terecht kwam had ik al drie rondjes door de stad gelopen eer ik het café gevonden had. En tegen die tijd voelde ik alweer de nuchterheid die ik gevoeld moet hebben voor de 3 rode wijn die ik die avond eerder alleen dronk. Na het vinden van het beruchte café, ben ik doorgelpen. Er waren veel mensen, en verlegen als ik ben trok ik me terug op het bankje. Wat zou er gebeurd zijn als ik het café gelijk gevonden zou hebben? En mijn nuchterheid nog niet verloren zou zijn?
Ik stak een sigaret op en waar ik over dacht is me al lang ontschoten. Na twee sigaretten kwam er een poes op me toelopen. Er was maar een klein gebaar voor nodig om de poes op mijn schoot te komen laten zitten. We hielden elkaar warm.
Was het niet normaal, zoals de 3 jonge mensen tegen elkaar zeiden toen ze hun fiets uit het trek trokken in voorbereiding van het naar huis gaan?
Deze nacht ben ik heel wat principes verloren, maar weegt niet op tegenover het succes dat ik vanochtend boekte. Een glimlach toen ik kattenharen op mijn vest zag zitten, ik heb daar echt gezeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten